(Alas the poem is in Dutch but
then again, give the rythm a try)

Godgans de dag zo'n hoofd sloeg in doekloze
vlag, marmeren wappering, waai ga de stervende
havens langs de pakhuizen, onbruikbaar, op, braak,
velden gebroken caravans, steunend in hun zure wind


boven de vuren, terwijl de zon klapte weg achter
de Shell toren, diep in haar ogen, zwaar roetzwart
blonk het om de randen als de motor glansde, kwamen
de banden scherven strelen, m'n leren jongen, pop


van pek op de brullende chromen vloog, echo, ze
vlammetje achter je op, onder de sterrenstromen razend
water, los van de kade, in een kracht die kon nooit
doven meer, hun aureool hoog boven, toen in nevels,


praalde onze moedere, overkant, de nacht, waardoor
de oliën uit de loods Brazilië trokken hun sporen
tot in de poriën als van Argentinië de ranzige vellen
der dieren spreidden zo'n donsdekbed des doods

JACOB GROOT

Last revision: 10/4/00